سنجاب ها عجیبند ! 

تمام وجود ما           All that we are

حاصل آن چیزی است که می اندیشیم       is the result of what we think

چگونه کسی می تواند بگریزد       how then can a man escape being filled with hatred

وقتی وجودش آکنده از نفرت است        if his minds is constantly repeating…He misused me

وقتی در ذهن دایم تکرار می کند:          he hit me he defeated me he robbed me….?

او از من سو استفاده کرد،          Hatred can never put an end yo hatred

اوبه من آزار رساند،          hate is conquered only by love.

او مرا شکست داد،

او مال و منالم به یغما برد......

نفرت هرگز با نفرت پایان نمی یابد؛

نفرت تنها وتنها تسلیم عشق خواهد شد.

دريا شده‌ ست خواهر و من هم برادرش

شاعرتر از هميشه نشستم برابرش

خواهر سلام! با غزلي نيمه‌آمدم

تا با شما قشنگ شود نيم ديگرش

مي‌خواهم اعتراف كنم هر غزل كه ما

با هم سروده‌ايم جهان كرده از برش

خواهر زمان ،زمان برادركشي‌ست باز‌

شايد به گوش‌ها نرسد بيت آخرش‌

با خود ببر مرا كه نپوسد در اين سكون

شعري كه دوست داشتي از خود رهاترش

دريا سكوت كرده و من حرف مي‌زنم

حس مي‌كنم كه راه نبردم به باورش

دريا منم! هم‌او كه به تعداد موج‌هات

با هر غروب خورده بر اين صخره‌ها سرش

هم او كه دل زده‌ست به اعماق و كوسه‌ها

خون مي‌خورند از رگ در خون شناورش

خواهر! برادر تو كم از ماهيان كه نيست

خرچنگ‌ها مخواه بريسند پيكرش

دريا سكوت كرده و من بغض كرده‌ام

بغض برادرانه‌اي از قهر خواهرش

همیشه این آرزوی محال مغزم را تا انتها می بلعد

همیشه این سکوت سرد روحم را می آزارد  

باید چیزی بگویم

مگر نه اینکه منهم از جنس همین خاکم ؟

مگر نه اینکه  منهم روی همین  حباب خاکی قدم میزنم

سهمم را از زندگی به فراموشی سپردم 

این تقدیر نیست !

یکی در گوشم زمزمه میکند :

بشکن سکوتت را

فریاد کن

با تمام وجودت فریاد کن

سکوتت را بشکن

شاید فردایی نباشد

شاید فردایی نباشد تا تو خواستن را فریاد کنی

اشکهایت را رها کن

رها کن تا سیلابی شود و غرورت را بشوید

نقابت را پاره کن

بگذار همه ببینند و بداند که این خطوط از گذشت زمان نیست

 که بر چهره ات نشسته بگو

بگو که برزمینت زدند و اینها همان ترک هایی است که

از زمین خوردن ها حاصلت شده

اما چگونه میتوان بی حنجره فریاد زد ؟

توان فریاد در من نمانده

باید تاب آورد

میتوانم آیا ؟

                    دلم برای کسی تنگ است که همچون کودکی معصوم

الغرض حادثه ای بود مرا عشق و فلک

اینم بیوگرافی من

نام :  عاشق                    شهرت : سرگردان دو دل

کشور : جدایی                 سن : ۱۵ خزان معشوق

محل تولد : شهر عشق

تاریخ تولد : سال مهربانی - ماه بی همتا - روز رسیدن قلبها

محل سکونت :

شهر عشق - میدان دوستی - خیابان بی وفایی -

کوچه غریب - پلاک تنهایی

حکم : زندگی کردن سرد . . . !

محکومیت : هم قفس بودن با تنهایی

قاضی : غریب                                        دوست : بی وفا

عید سعید قربان مبارک

از غریبی ناله کردم کسی یادم نکرد

در قفس جان دادم کسی ازادم نکرد

اموختم بهاران را با عشق

زمستان را با امید          پاییز را با غم

و در اخر بودن را با تو . . .

از نیلوفر جان و کیمیای گل ممنون .

امیدوارم خوشتون بیاد

نظر یادتون نره

خداحافظ

                       سلام

اشکی به نام سلام در قایق کوچک خوشبختی

روان ساختم انگاه با دستهای گل مریم زینت

دادم امیدوارم پذیرا باشی ! 

وقتي چشمات ديگه اشكي براي ريختن نداشته با شه وقتي ديگه قدرت فرياد زدنم نداشته باشي ...... وقتي

 ديگه هر چي دل تنگت خواسته باشه گفته باشي وقتي ديگه دفتر و قلم هم تنهات گذاشته با شن.. وقتي از

 درون تمام وجودت يخ بزنه .... وقتي چشم از دنيا ببندي وآرزوي مرگ كني... وقتي احساس مي كني ديگ

ه هيچ كس تو رو درك نمي كنه وقتي احساس كني تنها ترين تنهاي دنيا هستي ووقتي باد شمع نيمه سوخته

               اتاقتو خاموش كرد چشمهايت را ببند و با تمام وجود از خدا بخواه كه صدات كنه....

                                                   باغبون گل سرخ

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم      همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم               شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهان خانه جانم گل روی تو درخشید             باغ صد خاطره خندید عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی باز از آن کوچه گذشتیم          پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت           من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام                                     بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب                                شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ                                 همه همه دل داده به آوازه شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی :                                     از این عشق حذر کن !!!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه عشق گذران است                                  تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دیگران است                         تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم : حذر از عشق ندانم نتوانم                   سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد                     چو کبو تر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نرمیدم نگسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم            تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم نتوانم  

اشکی از شاخه فرو ریخت                                  مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید                                         ماه از عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم                       پای در دامن اندوه کشیدم

نرمیدم نگسستم

رفت در ظلمت غم آن شب و شب های دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

بی تو اما به چه حالی من از آن کوجه گذشتم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم !!!